jak sobie

Cześć. Tu znowu nikt ważny. Ktoś nieważny z problemami. Każdy tutaj wie jak bardzo potrafię się żalić. To kolejna chwila w której mam zamiar to zrobić.
Jestem zwierzęciem dzikim. Trudnym do oswojenia. Wymagam wiele pracy, zaufania. To nie jest hopsiup, by mnie zyskać. Ale nie jest to przecież niemożliwe. Niektórym się udaje. Często mam wrażenie jakby żałowali. Że dali radę. Że ja się dałam. Może to prawda. Jestem zwierzęciem nad wyraz emocjonalnym. Szybko się przywiązuję, chce więcej i więcej.  Potrzebuje dużo uwagi, zainteresowania, pytań i dokładnego doglądania mnie. Nie mogę zostać sama, wariuje wtedy. Niepotrzebne mi jedzenie i ulubiona zabawka, skoro Pan wyszedł i nie poświęca mi swojego czasu.
A teraz główny problem. Jak przestać się starać, a w końcu zaufać? Jak zrozumieć,  że nie każda musi być kolejną pierwszą, a ja ściągnięta na drugi plan? Kiedy do mojej głowy dotrze nitka zaufania, w której to zrozumiem i się otworzę? Czy wszystko co mnie spotkało zrobiło ze mnie kogoś tak bezdusznego? Nie chce taka być. To nie ja.
Niech mnie ktoś opierdoli. Później przytuli.